The Doll’s Head

I fell on the MRT station stairs. I fell right on my butt and I was wearing my tube dress and red high-heeled pointed sandals. It’s a good thing nobody saw the stupid act, but I realized I partially broke my shoes. Mantrade and Trinoma are ten stations away and for the second time in a month, I broke my shoes.

So I resorted to buying another pair of red shiny pumps in Landmark in Trinoma. The pumps are sexy. I wore it after paying for it.

And then I broke it.

It was the company’s Christmas party. I can say that I can’t join the funny bones game lest I break a shoe, or even my own bones. My new pumps. Broken. So I changed to my old partially-broken shoes. My feet damn hurt. Two broken red shiny shoes in a night.

And then during the photo-op, my officemante stepped on my toes. I screamed in pain. And for the final stupid act. ladies and gentlemen, I hit a stool so badly, I fell on my knees. I’d be surprised if I don’t find my legs unbruised when I wake up tomorrow.

Thankfully I got back at the condo safely. Maybe I’ve reached the saturation point of being a klutz. And I have to bring two red shiny shoes to the repair shop. Meh.

So no more high-heeled shoes for me. And no more walking a lot. My feet are precious to me.

Dahil nag-roll-the-die ako ng mga blog ko, at itong blog na ito ang lumabas,  dito ko isusulat ang entry na ito.

Nung nag-aaral palang ako ng Economics, parati ko naeencounter ang term na “market value”. Lahat ng tao may ganyan, depende nga lang sa uri ng tao — kung maitim o maputi, payat o mataba, matalino o hindi, mabait o sanggano… basta depende talaga.

Ang market value ay nagiging bida pag naghahanap ang isang tao ng trabaho. Nakikita ang market value sa kanyang resume. Dahil ang resume ang patunay na may patutunayan at may kwenta ang isang tao para sa trabaho na pinapasok n’ya.

Noong fresh graduate ako, na-adik ako sa kakahanap ng trabaho sa Internet. Para sa akin noon, gusto ko lang i-gauge ang market value ko — kung tatalab ba sa mga kumpanya ang resume ko, at kung may kwenta na ba akong tao. Lumabas noon na mataas ang market value ko dahil maraming kumpanya ang tumawag sa akin. Yung iba pinuntahan ko, yung iba hindi na.

Hindi kaya dahil sa pagkakadiskubre ko ng market value ko ay lumaki na ang ulo ko? Sa dami ng mga trabaho na ni-offer sa akin noon, ang kinabagsakan ko ay isang trabaho sa isang community TV dito sa aming maliit pero proud na bayan. Nakakuha ako ng maraming experience, dahil hands-on lahat. Nagtagal ako ng halos apat na buwan, hanggang sa pinayagan akong mag-Master’s in Communication ng aking daddy. Dun nagtatapos ang maliligayang araw ko sa aking first job.

Proud na proud akong ni-update ang resume ko. “Graduate Studies: Master of Arts in Communicaton”. Wow, ang bigat. Pakiramdam ko lalo pang tumaas ang market value ko. Dali-dali akong nag-submit ng aking resume online sa pag-aakalang mas dadami ang job opportunities ko.

Mali.

May mga kumpanyang ayaw nang nag-aaral habang nagta-trabaho. May mga kumpanyang sasabihin ay overqualified ka. Anak ng bakulaw. Edi sana hindi nalang ako nagtrabaho at nagpataas ng aking market value kahit kaunti.

Baka naman ang Master’s ay kikinang lang sa mga mata ng mga taong naghahanap ng instructors. Hindi ko pa ata naikukuwento sa inyo na nag-apply akong instructor sa aking alma mater. Hindi ako natanggap.

Nagtataka lang ako. Naka-isandosenang job applications na ako sa Internet pero wala paring tumatawag. Baka naman kasi nag-resign na yung mga natanggap sa mga trabahong iyon eh hindi pa ina-update ang inilagay na job opening. Anak ulit ng bakulaw.

So iniisip ko, ano nang nangyari sa market value na pinapataas ko? Sana parang RPG nalang ang market value. Mas madami kang experience, mas lumalakas ka. Pero depende talaga. Ako naman kasi itong tamad na nag-submit ng iisang resume sa lahat ng kumpanya.

Teka, parang bumababa ang market value ko. Maka-graduate kaya muna?

Di ba alam n’yo yung arnibal? Yung nilalagay sa taho, sa leche flan, yung matamis, yung hindi maintndihan kung pula o brown ang kulay. Painitan n’yo pa yon, tingnan ko lang yung masarapan pa kayo. Mapait yon.

Ang arnibal ay gawa sa nilutong asukal. Kung tama ang pagkakaluto, matamis parin ‘to, pero kung sumobra na, pumapait na. At para sa normal na tao, hindi na ‘to dapat pang kainin.

Isa na naman ang patutunguhan ng sinusulat ko. Ang metaporya ng pag-ibig, o ng umiibig.

Sa una, matamis, masarap ang pag-ibig. Nakaka-adik. Parang gusto mo parati meron nito. At sa paglipas ng panahon, nag-iiba ang anyo ng nito. Naandiyan ang init na nakakatunaw. Nag-iiba narin ang kagustuhan mo. Nag-iiba ang kulay ng pag-ibig dahil may init na na kasama. Kung puti ang asukal na ginamit mo, pag hinaluan mo ng init, pasasaan pa’y magiging mapula o brown na hindi maintindihan ang kulay. Ganan din ang pagibig.

At pag sumobra ang init, nasusunog.

Dagdagan pa ng init ay sumosobra na ang sunog, hanggang maging mapait, o sobrang pait. Hanggang mas gugustuhin mo nalang na ayawan ito. Sunog. Mapait. Ano, gusto mo pa?

Ay, meron pa palang ganito? Akala ko naglaho na ito kasama ng ibang mga Friendster bugs.

Ano na nga ba ang mga kwento ni Sheenah? Sa totoo lang sa sobrang dami, nakakatamad nang ikwento. Nakakabadtrip lang kasi dahil ayoko nang ulit-ulitin pa lahat lahat ng mga nangyari sa akin, kasama na don ang pagiging matalino ko sa pagsakay ng bus.

Oo, tama. Nakakasakay na ako ng bus. Dati, tako akong sumakay ng bus. Kasi ang laki-laki. Kasi hindi ko alam kung "para" ba ang sinasabi pag bababa, kasi hindi ka pa nakakahanap ng upuan, umaandar na. Tanda ko nang sumakay kami ng ate ko sa bus. Biglang pumreno. Tumaob ako. Naawa naman ako sa sarili ko kaya simula noon, takot na akong sumakay ng bus.

Pero ngayon iba na. *Darth Vader Imperial March* MARUNONG NA AKONG SUMAKAY NG BUS! Ang galing galing kong mag-balance pag umaandar na tapos nakatayo pa ako. Tapos feeling pro pa ako na magpapatugtog nang malakas sa aking mp3 player habang nakasuksok ang aking earphones, sabay tanong ni Manong kung saan ako. Sabay bigay ng resibo. At After 10 minutes, babalikan n’ya ako para kunin ang aking bayad. Kahit walang sinasabi, inabot ko ang bayad ko.

Akala ko naman ay walang memory gap si Manong kaya akala ko tinatanong n’ya kung may barya ba ako sa 100 na ibinayad ko. Dahil malakas ang mp3 player ko, sinigaw ko nalang na WALA!!! Yun pala, ang tinatanong n’ya ay kung saan nga ba ulit ako pupunta. Ay!

Ang pinaka-ayaw kong bahagi ng aking biyahe sa bus ay ang pagbaba. Kasi kung hindi lumalampas ay napapaaga ang aking pagbaba. Hindi ko makuhang eksakto kasi siguro since malaki ang timbang ng bus, malaki din ang kanyang inertia.

Dati, kasabay ko ang kaklase ko pauwi at naisip namin na mag-bus nalang. Nataon na ang sinakyan namin ay ang brand new Higer bus ng Green Star. Astig sa loob! Ang luwag! Para kang nasa eropano. Ang bango, ang tahimik ng makina, bago pa lahat ng upuan. Noong oras na iyon, ayoko nang bumaba. Pakiramdam ko nasa ibang dimension ako. Pero sadyang nakakainis ang tadhana dahil malapit lang ang bahay namin. Bumaba na ako. Pero may hangover ako ng aking biyahe.

Sa ikalawang beses kong nakasakay sa Higer bus na ‘yon, talagang dinama ko bawat minuto ng aking pag-upo. Ang ganda ganda talaga sa loob ng bus, tapos nakaka-gaan ng loob. Kaya’t sa tuwing makakasalubong ko ang bus na iyon, gusto ko habulin para sumakay. Kahit opposite directions kami.

Nakasakay narin ako sa bus mag-isa papuntang Makati. Hindi ko mabilang kung ilang beses ko kinulit yung Kundoktor kung saan ang Ayala. Pati katabi ko na matakaw sa mani, kinausap ko narin. Mukha namang hindi miyembro ng Budul-Budol eh.

Basta pakiramdam ko ako na ang reyna ng pagsakay ng bus. Ang galing galing ko talaga sumakay ng bus. Bukas, sana maabutan ko ang Higer bus na ‘yon, para iyon na ang maghahatid sa akin pauwi.

I am on an indefinite love hiatus. Not. An. Emotion for the time being. It’s just that I now see the point of bitter people: on why they chose not to give love a bad name.

Love, Sheenahxxx

It could have been otherwise — the rapid Sadness I often feel whenever I’m given the chance to analyze everything that surrounds me. But Sadness has always been there, waiting to be invited inside my system. Not like I feel leashed with my own  thoughts; it’s sometimes a beautiful tragedy, the feeling of being in utter solitude.

Alone, yes, alone. But it’s sometimes a choice. I am but an enslaved victim of my own hopelessness and I choose not to break free. For that’s my chance, my time to be excluded from the real big world, the realm of all the happiness-hurt and every sanity-breaking emotion we could ever imagine, and feel.

I choose Sadness to lead my parade. I follow.

I wish he isn’t gay. He who has a good physique, wits, talent… he who almost has everything except 100% manhood. I wish he isn’t gay.

I was once told that gays can probably fall for women, but with a slim chance. Gays wouldn’t be gays if they put women over the XYs on their love list. Gays wouldn’t be jealous of a man because of a woman. But there’s a probability.

I wish he were a man.

Or I wish I were a man.

So I could have that chance to be noticed by him. So I could freely say how much I like him.

But I remain a woman, hiding in the skirts of fear and anxiety and insecurity. I remain a woman, wanting to be a man.

I’ve had a lot of adventures in April alone. In two weeks I have been to CALABARZON - Cavite, Laguna (some remote towns), Batangas, Rizal and Quezon. Been to a remote island, picked up shells and stuff, took pictures, and learned a new lifestyle. In two weeks alone.

The Kabataan Partylist Southern Tagalog has been seriously working on campaigning - the Kabataan Partylist Roadtrip for Employment, which landed on the Philippine Daily Inquirer and Pinoy Weekly, The Earth Day, which also landed on the Philippine Daily Inquirer. The members have been doing a lot of streamers and shirts, giving out flyers, and maybe tonight or tomorrow morning, PJ and I will go to Mindoro.

We will be back to LB on April 30 and I will go straight to the resort for Jayson and Hannah’s graduation bash. There’s a scheduled beach outing at Batangas on May 11-12.

Of course, the highlight of the summer vacation: THE ELECTIONS. Although a huge percent of the youth is indifferent about it, a huge percentage is also anticipating it. I will be a poll watcher.

The Pahiyas Festival is approaching and I’ve been thinking of going there for an on-the-spot photoshoot with my friends. Too bad I won’t make it to the Turumba Festival in Pakil, Laguna. My foster parents will be waiting )-:

Time sure flies fast. As they say, if you get to enjoy what you’re doing, time is fast. I promised, before the summer vacation, that I will make most out of it, and upon reaching more than its half, I’ve fulfilled that promise.

Next adventure: being a senior student in college. Oh boy, college. I almost forgot I am still a student.

I’m really anxious, eager, willing… Excuse me, mister, can I have you?

Can I really have you? It’s good to really have you in reality because my dreams can only flip the rather sane side of me into its exact opposite. I feel so delusional everytime I open my eyes first time each morning. I’m sick of reality checks that ruin my every day.

You turned me into a hopeless romantic retard. But I don’t mind. Excuse me, mister, I really really, really really would like to have you. Like right now

Sheenah, dalawang linggo na lang ang, tiisin mo na.

‘Yun nga eh. Dalawang linggo na lang pero parang sa loob ng mga araw na
‘yon, doon ko nararamdaman ang pagod. Kung magrereklamo man ako, dapat
mangatwiran na ako.

Sabi nga ni Mark Twain "Do not let schooling interfere with your
education." Eh sa kaso ko, parang nilamon na ako ng paaralan, kaya
ngayon, bago pa ako tunawin, nais kong i-regurgitate.

Masyadong naging madrama ang semestre na ito para sa akin. Napakarami
kong musings, bouts of depression, mood swings, frustrations at kung
ano ano pa. Nakakabadtrip isipin na kailangang gawing balanse ang
lahat. Sa totoo lang, may mabibitawan ako. At sa totoo lang, higit sa
sampung beses ako nagkasakit.

Bwiset. Nakakabwiset. Wala akong gana pumasok sa laboratory na ang
lamig ng aircon, ang dumi ng carpet, at ang mga kaklase ay wala ring
magawa tulad ko. Kung accomodation lang ang kaya ng school namin, aba,
dapat hotel nalang ang pinasukan ko. Ngayon, inuubo, sinisipon at
masakit ang katawan ko. Inisip ko na pag pumasok pa ako, malalanghap ko
ang gabok sa carpet, mamumuo ang sipon ko at sasakit ang ulo, at
mabuburo sa kaiisip kung ano ang mga magagawa. Sulit ba ang tuition fee
ko kung makiki-share ako sa gabok, pagkabato, at lamig ng laboratory?

Dalawang linggo pa.